43, 3

Psychiatria Polska 3_2009

 

Maria Załuska, Bertrand Janota

Dehydroepiandrosteron (DHEA) w mechanizmach stresu i depresji             263–274

Dehydroepiandrosteron (DHEA) in the mechanisms of stress and depression             263–274

Streszczenie

Znaczenie dehydroepiandosteronu (DHEA) w depresji budzi duże zainteresowanie. Ocena zasadności terapeutycznego stosowania DHEA wymaga wzięcia pod uwagę danych odnośnie jego roli w mechanizmach depresji i chorób układu krążenia, jak i wyników obserwacji i prób klinicznych. W analizie dostępnego piśmiennictwa zwrócono uwagę na powiązanie koncepcji monoaminergicznej i glikokortykoidowej (dysunkcji osi limbiczno podwzgórzowo przysadkowo nadnerczowej – LPPN). W świetle tych powiązań kluczową rolę w mechanizmie depresji odgrywa, uwarunkowana genetycznie lub nabyta pod wpływem stresu, obniżona wydolność regulacyjna systemu receptorów (monoaminergicznych, glikokortykoidowych, GABAergicznych) układu limbicznego. W jej wyniku, w sytuacji obciążenia łatwo dochodzi do zachwiania homeostazy poziomu kortyzolu, z jego nadmiarem. Uszkadzający wpływ nadmiaru kortyzolu w układzie limbicznym, a zwłaszcza w obrębie hipokampa sprzyja rozwojowi depresji, a jego działanie metaboliczne zwiększa ryzyko miażdżycy i chorób układu krążenia. DHEA poprzez działanie antyglikokortykoidowe i neuroprotekcyjne może działać przeciwdepresyjnie i ochronnie wobec układu krążenia. W badaniach klinicznych wykazano pozytywny wpływ podawania DHEA na nastrój osób z depresją. Jednak wyniki pomiarów poziomu DHEA i SDHEA w surowicy krwi chorych na depresje są niejednoznaczne. U zwierząt duże dawki DHEA hamowały eksperymentalnie wywoływaną miażdżycę. Jednak w badaniach populacyjnych u ludzi wykazano związek wysokiego poziomu DHEA z niskim ryzykiem chorób układu krążenia u mężczyzn, ale nie u kobiet. Istnieje potrzeba badań nad znaczeniem DHEA w depresji, jak i dla ryzyka chorób układu krążenia u mężczyzn i kobiet z depresją.

Słowa klucze: DHEA, depresja, układ krążenia

Summary

There is growing interest in the role of Dehydroepiandrosteron (DHEA) in depression. To evaluate the validity of its administration in depression, the role of DHEA in the mechanism of depression and cardiovascular risk, as so the results of clinical trials must be considered. According to accessible literature, both concepts of depression – monoaminergic and glucocorticoid – are related. The key role may be played the impairment in regulatory function of monoaminergic, glucocorticoid and GABAergic receptors in the limbic area of the brain, caused by a genetic factor or acquired by stress. Consequently even weak stimulation could lead to inefficiency of the Limbic- hypothalamic-pituitary-adrenal (LHPA) homeostasis, with overproduction of cortisol. The excess of cortisol is facilitating the development of depression by damaging the limbic, especially hippocampal neurons. Furthermore, the cortisol is increasing cardiovascular risk by its atherogenic properties. The DHEA, because of its antiglucocorticoid activity is supposed to be a protective factor against depression and cardiovascular risk. Positive effects of administration of DHEA in depression were observed in clinical trials. However the results of estimation of DHEA and SDHEA in the blood of depressed patients were inconsistent. In animals, administration of high doses of DHEA was decreasing the experimental atherogenesis. However the investigation in numbered human populations showed correlation of increased level of DHEA with a decreased risk of cardiovascular disorder in men – but not in women. Further research on relation between depression, DHEA and cardiovascular risk, with special concern upon the differences in men and women is needed.

Key words: DHEA, depression, cortisol, cardiovascular system

 

 

Anna Lewandowska, Janusz Rybakowski

Neuropsychologiczne aspekty zespołu maniakalnego w przebiegu choroby afektywnej dwubiegunowej 275–286

Neuropsychological aspects of the manic syndrome in the course of bipolar affective illness             275–286

Streszczenie

Deficyty neuropsychologiczne w schizofrenii i chorobach afektywnych stanowią przedmiot wzrastającego zainteresowania badawczego od ponad dwóch dekad. Obecnie zaburzenia funkcji poznawczych uważane są za istotny element tych chorób, ich występowanie stwierdza się już w okresie przedchorobowym, w miarę czasu trwania choroby ich nasilenie rośnie, a część deficytów utrzymuje się również w remisji. W schizofrenii najczęściej stwierdzane są deficyty pamięci operacyjnej i funkcji wykonawczych. U pacjentów z chorobami afektywnymi badania dotyczyły początkowo przede wszystkim stanu depresji i wykazywały zmniejszenie szybkości psychomotorycznej, deficyt uwagi, pamięci werbalnej i operacyjnej oraz funkcji wykonawczych. Okazało się, że depresja w przebiegu choroby afektywnej dwubiegunowej charakteryzuje się gorszym stanem funkcji poznawczych w porównaniu z epizodem depresji nawracającej. W niniejszej pracy omówiono zmiany neuropsychologiczne występujące w okresie manii i hipomanii. Najczęściej opisywane są wybiórcze zaburzenia funkcji poznawczych: zaburzenia uwagi, deficyt pamięci deklaratywnej i procesu uczenia się, zaburzenia   pamięci operacyjnej i funkcji wykonawczych. W okresie manii/hipomanii występują specyficzne zniekształcenia procesu myślenia (myślenie „anastroficzne”) oraz nieprawidłowości procesu podejmowania decyzji, związane ze zwiększoną impulsywnością. Inną właściwością epizodu podwyższonego nastroju jest zmiana przetwarzania informacji o charakterze afektywnym, szczególnie obniżona zdolność spostrzegania i rozpoznawania emocji negatywnych. Wśród osób z chorobą afektywną dwubiegunową, zwłaszcza w okresie hipomanii, stwierdza się wyższy poziom kreatywności niż u osób zdrowych, co sprzyja większej aktywności artystycznej. Ostatnio zgromadzono dowody wskazujące, że choroba afektywna dwubiegunowa typu I (ze stanami manii) wiąże się z większym nasileniem dysfunkcji poznawczych w porównaniu z chorobą typu II, w której występują stany hipomanii.

Słowa klucze: neuropsychologia, choroba afektywna dwubiegunowa, mania

Summary

Neuropsychological deficits in schizophrenia and affective illnesses have been a topic of increasing research interest for more than two decades. Currently, the cognitive dysfunctions are regarded as an essential element of these illnesses, occurring already in their prodromal phase, with an increment during the course of illness and with some deficits persisting also during the remission period. In schizophrenia, deficits in working memory and executive functions are most frequently demonstrated. In patients with affective illnesses, the initial research focused mainly on depression, where psychomotor slowness, deficits of attention, verbal and working memory and executive functions have been observed. It has been shown that during depression in the course of bipolar affective illness, the cognitive dysfunctions have been more marked as compared with recurrent depression.

In this paper, the neuropsychological changes occurring during the period of mania and hypomania have been presented. The disturbances that have been shown most frequently include selective cognitive dysfunctions such as disturbances of attention and learning process, working memory and executive functions. During periods of mania/hypomania, the specific distortions of thinking occur (“anastrophic” thinking), as well as disturbances in the decision making process, connected with increased impulsivity. Another characteristic of the episode of elevated mood has been a change of information processing of affective type, mostly a lower ability for perception and recognition of negative emotions. Among persons with bipolar affective illness, especially during the hypomanic period, an increased level of creativity than in control persons has been observed, what may facilitate higher artistic activity. Recently, the evidence has been accumulated pointing to more severe cognitive dysfunctions in bipolar affective illness, type I (with manic states) compared with bipolar affective illness, type II (with hypomania).

Key words: neuropsychology, bipolar affective illness, mania

 

  

Marcin Siwek, Dominika Dudek, Janusz Rybakowski, Dorota Łojko, Tomasz Pawłowski, Andrzej Kiejna

Kwestionariusz Zaburzeń Nastroju – charakterystyka i zastosowanie 287–299

Mood Disorder Questionnaire – characteristic and indications             287–299

Streszczenie

Choroba afektywna dwubiegunowa (CHAD) stwarza poważne trudności diagnostyczne. Jest ona często mylona z depresją nawracającą, a także zaburzeniami lękowymi, schizofrenią lub zaburzeniami osobowości. U 40% pacjentów choroba nie zostaje rozpoznana podczas pierwszego badana, a postawienie właściwej diagnozy w 2/3 przypadków następuje po około 10 latach. Konsekwencją tego zjawiska jest nieadekwatne leczenie pociągające za sobą m.in. pogorszenie przebiegu choroby, wzrost ryzyka nadużywania substancji i zachowań samobójczych. Wskazuje to na potrzebę zwiększenia wykrywalności spektrum CHAD. Jednym ze sposobów na osiągnięcie tego celu może być zastosowanie w praktyce klinicznej opracowanego przez Hirszfelda i wsp. Kwestionariusza Zaburzeń Nastroju (KZN). KZN jest kwestionariuszem samooceny służącym do przesiewowego wykrywania spektrum CHAD. Z dotychczasowych badań wynika że użyteczność KZN w badaniach populacji pacjentów cierpiących na zaburzenia psychiczne (zwłaszcza afektywne) jest bezdyskusyjnie bardzo wysoka. Istotnym problemem jest jednak stosunkowo niska czułość KZN względem CHAD typu II. W tej sytuacji wydaje się zasadne łączenie KZN (jako niezwykle przydatnego w wykrywaniu CHAD I) z innymi narzędziami, wykazującymi większą czułość w stosunku do hipomanii czy CHAD II (np. stworzona przez Angsta i wsp.:Hypomania Checklist). Poniższy artykuł opisuje charakterystykę i strukturę KZN. Zaprezentowano możliwości zastosowania narzędzia, omówiono jego wady oraz zalety. Autorzy przedstawili ponadto wyniki badań walidacyjnych różnych wersji językowych KZN oraz omówili polskie badania wieloośrodkowe – DEP-BI oraz TRES-DEP – w których wykorzystano KZN.

Słowa klucze: Kwestionariusz Zaburzeń Nastroju, choroba afektywna dwubiegunowa, spektrum zaburzeń dwubiegunowych, diagnoza

Summary

Bipolar disorder (BD) is one of the most difficult to diagnose among all psychiatric disorders. BD is often misdiagnosed as recurrent depressive disorder, schizophrenia, anxiety or personality disorders. In 40% of patients BD is not detected at the first examination and in 2/3 of cases the proper diagnosis is made after about 10 years. The consequence of this condition is inadequate treatment leading to the worsening of the course of BD or increased risk of substance misuse and suicidal behavior. Those data reveal that the better detection of bipolar spectrum is strongly needed. It may be achieved by the application of the Mood Disorder Questionnaire (MDQ) in clinical practice. MDQ is a self rating questionnaire created by Hirschfeld et al. for screening of bipolar spectrum. According to previous data the usefulness of MDQ in populations of psychiatric patients (especially those with affective disorders) is unquestionable high. The significant limitation of MDQ is a relatively low sensitivity for BD type II. That’s why the concomitant use of MDQ (as an excellent tool for detection of BD type I) and the other instrument characterized by the higher sensitivity for hypomania and BD type II (e.g. The Hypomania Symptom Checklist by Angst et al.) seems to be the best and recommended solution. This article describes the properties and structure of MDQ. The capabilities, advantages and limitations of MDQ were also presented. The authors discussed the results of validation studies of different language versions of MDQ and summarized – DEP-BI and TRES-DEP – Polish studies using MDQ.

Key words: Mood Disorder Questionnaire, bipolar disorder, bipolar spectrum, diagnosis

 

 

Grzegorz Mączka, Marcin Siwek, Michał Skalski, Dominika Dudek

Lekarze i pacjenci wobec choroby afektywnej dwubiegunowej – czy myślimy podobnie?         301–312

Patients’ and doctors’ attitudes towards bipolar disorder – do we share our beliefs?             301–312

Streszczenie

Celem prezentowanego badania była analiza i porównanie przekonań lekarzy psychiatrów i pacjentów dotyczących najważniejszych aspektów leczenia choroby afektywnej dwubiegunowej (ChAD)

            Badaniem objęto grupę lekarzy psychiatrów (n=100) z minimum pięcioletnim stażem pracy, oraz pacjentów (n=100) z diagnozą ChAD w stanie remisji (wg kryteriów ICD – 10 i DSM IV – TR), w wieku 18 do 65 lat. Przekonania lekarzy i pacjentów zostały zbadane przy pomocy odpowiednio: strukturalizowanego, 41-dno punktowego wywiadu i kwestionariusza zawierającego 27 pytań. Konstrukcja obydwu kwestionariuszy umożliwiła porównanie wyników i bazowała na szeregowaniu według hierarchii ważności poszczególnych wariantów odpowiedzi.

            Badanie wykazało zgodność przekonań lekarzy i pacjentów w wielu istotnych aspektach, np. obie grupy uznały: 1) epizod depresyjny za najbardziej uciążliwy w przebiegu ChAD; 2) farmakoterapię za najistotniejszy element leczenia; 3) kwestię poprawy jakości życia za najważniejszy aspekt poprawy stanu zdrowia. Badanie wykazało jednak iż pacjenci są przekonani, że poprawa ich jakości życia ma dla lekarzy małe znaczenie i że skupiają się oni głównie na zmniejszeniu nasilenia objawów. Hierarchia wskazanych przez pacjentów problemów związanych z zażywaniem leków stanowiła odwrotność poglądów lekarzy. Pacjenci za największe utrudnienie uznali objawy niepożądane podczas gdy lekarze największe znaczenie przypisali właściwej współpracy. Wykazano również rozbieżność w zakresie ważności poszczególnych tematów uwzględnianych w ramach psychoedukacji. Priorytetowe dla pacjentów cele: poprawa radzenia sobie ze stresem oraz poprawa jakości życia zostały umieszczone przez lekarzy na odległych pozycjach, ustępując miejsca najważniejszym zdaniem lekarzy: nauce rozpoznawania objawów nawrotu choroby oraz zapobieganiu myślom i próbom samobójczym.

            Wykazane w badaniu rozbieżności w przekonaniach lekarzy i pacjentów wobec kluczowych aspektów leczenia ChAD mogą odpowiadać za pogorszenie jakości współpracy terapeutycznej.

Słowa klucze: choroba afektywna dwubiegunowa, leczenie, psychoedukacja

Summary

Aim. The aim of the presented study was an analysis and comparison of patients and psychiatrists beliefs regarding the most important aspects of bipolar disorder (BD) treatment.

Method. A group of 100 psychiatrists (with at least 5 years professional experience) and a group of 100 remitted patients fulfilling ICD-10 and DSM IV-TR BD criteria (aged 18–65) were enrolled. Their beliefs were investigated with a 41-item structuralized questionnaire (doctors group) and 27-item self evaluation inventory (patients group). The construction of both tools made it possible to compare the results and was based on hierarchical ranking of answers included in each item.

Results. A number of important concordances were indicated between doctors and patients beliefs e.g. both groups considered that: 1) the depression is the most burdensome episode in the course of BD; 2) the pharmacotherapy is the most crucial element of treatment; 3) the improvement of life quality is the most important aspect of recovery. On the other hand the results revealed that patients are convinced that doctors consider improving their life quality as much less important than alleviating symptoms severity. The hierarchy of problems proposed by the patients as the main obstacles in taking drugs appeared to be the exact antithesis of doctors beliefs in this issue. The patients indicated drug side effects as the main cause whereas doctors considered compliance as a crucial problem. Discrepancies in beliefs were also observed regarding the perceived importance of different psychoeducation topics: coping abilities and life quality improvement – two most important issues in patients opinion, were placed on the remote rank in doctors hierarchy, giving place to early recognition of relapse symptoms and suicidality prevention.

Conclusion. Discrepancies of psychiatrists and patients beliefs regarding crucial aspects of BD treatment that were revealed in the study may be responsible for worsening of compliance quality.

Key words: bipolar disorder, treatment, psychoeducation

 

  

Magdalena Ciałkowska, Tomasz Adamowski, Andrzej Kiejna

Rehabilitacja psychiatryczna w Polsce. Przegląd piśmiennictwa polskiego 1990–2007     313–322

Psychiatric rehabilitation in Poland. Polish literature review from 1990–2007             313–322

Streszczenie

Niniejszy artykuł dostarcza zwięzłego przeglądu aktualnych tendencji w zakresie rehabilitacji psychiatrycznej w ramach psychiatrii środowiskowej w Polsce. Na podstawie artykułów opublikowanych w latach 1990-2007 w polskojęzycznych czasopismach (Psychiatria Polska, Postępy Psychiatrii i Neurologii), podjęto próbę ustalenia głównych kierunków w polskiej psychiatrii środowiskowej. Autorzy prześledzili dane dotyczące aktualnej sytuacji psychiatrycznej służby zdrowia i zaprezentowali syntezę analiz statystycznych, doświadczeń lokalnych oraz wyników badań z zakresu rehabilitacji psychiatrycznej pacjentów cierpiących z powodu długotrwałych zaburzeń psychicznych. Istnieje potrzeba poprawy wielu obszarów świadczonych usług medycznych oraz integracji różnych form opieki zorientowanych środowiskowo. Ponadto, konieczne jest stworzenie w Polsce kompleksowego programu rehabilitacji przewlekle chorych psychicznie, który bazowałby na zasobach indywidualnych i środowiskowych jednostek. Szczególnie istotną wydaje się być dalsza pogłębiona analiza niekorzystnych zjawisk występujących w lecznictwie psychiatrycznym, jak: marginalizacja i stygmatyzacja chorych oraz instytucjonalizacja lub transinstytucjonalizacja lecznictwa, będące wyrazem odwrotu od deinstytucjonalizacji opieki psychiatrycznej.

Słowa klucze: przewlekle chorzy psychicznie, rehabilitacja psychiatryczna, psychiatria środowiskowa, opieka psychiatryczna

Summary

This article provides a comprehensive overview of contemporary psychiatric rehabilitation and community psychiatry tendencies in Poland. On the basis of articles published in the years 1990-2007 in renowned Polish-language journals (Polish Psychiatry, Advances in Psychiatry and Neurology), an attempt was made to establish mainly directions in polish community psychiatry. Authors review the present situation and intoduce a synthesis of statistical analyses, local experiences and outcome researches on psychiatric rehabilitation for people with long term mental illness. Improvement in many areas of provided medical services and in integration process community-based psychitric care forms is needed. Moreover, it is necessery to create a comprehensive national program of chronic mentaly ill persons’ rehabilitation based on individual and community resources. It is necessary to analyse unfavourable phenomena which occured in the psychiatric care system (marginalization, stigmatization of chronic mentaly ill persons, istitutionalization or transitutionalization). The mentioned phenomena show tendencies towards rejection of the de-centralization of health service.

Key words: chronic mentaly ill persons, psychiatric rehabilitation, community psychiatry, psychiatry care

 

 

Agnieszka M. Marczyńska-Wdówik

Praca psychologa w Klinice Ostrych Zatruć   323–328

The role of psychologist in Clinic of Acute Poisonings             323–328

Streszczenie

Doniesienie niniejsze jest próbą syntezy spostrzeżeń zawodowych psychologa Kliniki Ostrych Zatruć Instytutu Medycyny Pracy w Łodzi. Celem artykułu jest prezentacja sposobów oddziaływań psychologicznych prowadzonych wobec pacjentów hospitalizowanych w Klinice. Przedstawiono również sugestie dotyczące wybranych aspektów skutecznego postępowania lekarzy różnych specjalności z osobami potencjalnie zagrożonymi zachowaniami samobójczymi, częstokroć wymagającymi konsultacji psychologicznej / psychiatrycznej lub leczenia psychiatrycznego.

Słowa klucze: pomoc psychologiczna, ostre zatrucia, czynniki ryzyka zachowań samobójczych

Summary

This paper is a kind of observations’ thesis on the role of psychological treatment of patients of the clinic of acute poisonings. Some proposals of affective treatment of potentially suicidal patients are also presented for doctors and other medical advisors.

Key words: psychological help, acute poisonings, suicidal behaviour risk factors

 

 

Anna Banaś, Piotr Lass, Bogna Brockhuis

Ocena mózgowego przepływu krwi u pacjentów z zaburzeniami odżywiania się, nerwicowymi i depresyjnymi    329–340

Estimation of cerebral perfusion among patients with eating disorders, neurotic and depressive disorders             329–340

Streszczenia

Cel: Ocena przepływu mózgowego u pacjentów z zaburzeniami odżywiania się, nerwicowymi i depresyjnymi diagnozowanymi wg ICD-10.

Metoda: 57 kobiet i 22 mężczyzn było badanych metodą tomografii komputerowej pojedynczego fotonu ( SPECT), testami neuropsychologicznymi Bentona i Bender oraz Inwentarzem Depresji Becka, Kliniczną Skalą Depresji i Lęku Hamiltona (HADS), Kwestionariuszem Samooceny Spielbergera( STAI). Przeprowadzono także badania EEG.

Rezultaty: W zaburzeniach odżywiania się (ZO), zmniejszenie mózgowego przepływu występowało u 84,21%, osłabienie funkcji ośrodkowego układu nerwowego stwierdzono u 27,77%, odchylenia w badaniach elektroencefalograficznych (EEG) – u 33,33% pacjentów. W zaburzeniach nerwicowych (ZN), zmniejszenie mózgowego przepływu wystąpiła u 72,72%, Osłabienie funkcji oun – u 40%, odchylenia w EEG – u 48% pacjentów. W zaburzeniach depresyjnych (ZD), zmniejszenie mózgowego przepływu wystąpiło – u 81,48%, Osłabienie funkcji oun – u 34,61%, odchylenia w EEG – u 38,46% pacjentów.

Wnioski: Zmniejszenie mózgowego przepływu było obserwowane głównie wśród pacjentów z ZO, przeważnie w okolicy czołowej, skroniowej i wzgórzu, po stronie lewej, podobnie do grupy ZD. Wśród pacjentów z ZN, zmniejszenie mózgowego przepływu po stronie lewej występowała prawie trzy razy częściej niż wśród pacjentów z ZD (Chi2 = 6,54, p < 0,025). Lęk jako cecha była najwyższy u pacjentów z ZO, ale nie istotnie. Wśród pacjentów z ZN, lęk jako cecha i lęk jako stan były prawie na tym samym poziomie.

Słowa klucze: SPECT, zaburzenia odżywiania się, nerwicowe, depresyjne

Summary

Aim. Assessment of the cerebral blood perfusion among patients with eating (ED), anxiety (AD) and depressive disorders (DD), diagnosed according to ICD-10.

Method. 57 females and 22 males, aged 17–50 were examined using the Single Photon Emission Computer Tomography (SPECT) and the neuropsychological tests, Benton and Bender. We also used the Beck Depression Inventory, the Hospital Anxiety and Depression Scale, and the Spielberger Self-Evaluation Questionnaire. Electroencephalography was also performed.

Result. In ED, hypoperfusion occurred in 84.21%, and impairment of the central nervous system (CNS), was found in 27.77%, abnormalities in the electroencephalography – in 33.33% of the patients. In AD, hypoperfusion occurred in 72.72%, impairment of CNS – in 40%, abnormalities in EEG – in 48% of patients. In DD, hypoperfusion occurred in 81.48%, impairment of CNS - in 34.61%, abnormalities in EEG – in 38.46% of patients.

Conclusions. Hypoperfusion was observed mostly among patients with ED, mainly in the frontal, temporal areas, and in the thalamus, on the left hand side, similar to DD group. Among patients with AD, hypoperfusion at the left hand side occurred almost three times more frequently than among patients with DD (Chi2 = 6.54, p < .025) and was significant. Anxiety as a trait was the highest in ED, but not significant. Among patients with AD, anxiety as a trait and as a state were almost at the same level.

Key words: SPECT, eating, neurotic, depressive disorders

 

 

Aleksandra Fijałkowska, Wojciech Gruszczyński

Organizacja wspomnień emocjonalnych w pamięci autobiograficznej           341–351

Organization of emotional memories in autobiographical memory             341–351

Streszczenie

Autorzy przedstawiają nowe podejście metodologiczne przypominania ukierunkowanego wskazówką, dzięki któremu wyznaczono organizację wspomnień emocjonalnych w pamięci autobiograficznej. To podejście pozwoliło, w grupie 40 zdrowych osób, wyznaczyć związek między rodzajem wskazówki, a różnymi parametrami przywoływanych wspomnień. W badaniu wykazano, iż istnieje tendencja do przypominania w odpowiedzi na wskazówkę pozytywną wspomnień w większości pozytywnych, na negatywną – w większości negatywnych, natomiast na ambiwalentną – w większości pozytywnych, choć ze znaczną ilością wspomnień negatywnych. Okazało się także, iż najszybciej i najwięcej podawano wspomnienia na wskazówki pozytywne, natomiast najwolniej na ambiwalentne, a także, iż najwięcej wspomnień generowano na wskazówki pozytywne.

Słowa klucze: pamięć autobiograficzna, ambiwalencja emocjonalna, emocje pozytywne

Summary

Aim. The author presents a new methodological approach to directed cued recall which point out the organization of emotional memories in autobiographical memory.

Results This approach gave opportunity to show connections between type of cues and attributes of recall memories in a group of 40 healthy persons.

Conclusions. The research proved that there exists a tendency to recall mostly positive memories in reaction to positive cues, negative memories in reaction to negative cues, while the ambivalent cues caused recollection of mostly positive feelings although with a significant number of negative remembrances. What is more, experiments indicated that respondents’ reminiscences were recalled in the shortest time when the cue was positive, in the longest time when the cue was ambivalent. Moreover, the largest number of remembrances was generated in response to positive cues.

Key words: autobiographic memory, emotional ambivalence, positive emotions

 

 

Bogusław Helon, Tomasz Wojciech Tłuczek, Alina Buczyjan, Anna Adamczyk-Helon, Małgorzata Wojnarowicz, Roman Mikuła, Piotr Ciciński, Jolanta Bojarska

Wieloobrazowe zaburzenia psychiczne w przebiegu neuroboreliozy – opis przypadku 353–361

Polymorphic mental disorders in the course of Lyme borreliosis – case study             353–361

Streszczenie

W artykule opisano przypadek pacjenta Wojewódzkiego Podkarpackiego Szpitala Psychiatrycznego w Żurawicy, u którego początkowo jakościowe zaburzenia świadomości, a następnie zespół paranoidalny oraz zespół depresyjny poprzedził rozpoznanie neuroboreliozy. Po zastosowanym leczeniu u pacjenta obserwowano objawy rezydualne organicznych zaburzeń nastoju. Poniżej przedstawiono jedną z wielu sytuacji klinicznych, gdzie pojawienie się wielopostaciowych zaburzeń psychicznych poprzedza wystąpienie choroby somatycznej.

Słowa klucze: zaburzenia psychiczne, neuroborelioza, opis przypadku

Summary

In this article an inpatient case of The Mental Hospital in Żurawica was described, in which first qualitative disorders of consciousness, later a paranoid syndrome and a depressive syndrome preceded diagnosis of Lyme Borreliosis. After the therapy that was applied we observed residual organic mood disorders in the patient. Below, authors demonstrate one of the many clinical situations, where the appearance of polymorphic mental disorders preceded the appearance of a somatic disease.

Key words: mental disorders, Lyme borreliosis, case study

 

OMÓWIENIA i KOMUNIKATY

ISSN 0033-2674 (PRINT)

ISSN 2391-5854 (ONLINE)


Inne strony PTP:
Other PTP websites:

www.psychiatria.org.pl
www.psychiatriapsychoterapia.pl

www.archivespp.pl
www.psychoterapiaptp.pl

Psychiatria Polska
INDEXED IN:
Thomson Reuters Master List
Science Citation Index Expanded
Journal Citation Reports
(Impact Factor 0,884)

Medline/Index Medicus
MNiSW (15 pkt)
Scopus/SCImago
EMBASE/Excerpta Medica
PsycINFO, EBSCO, DOAJ
Index Copernicus (18.59)
Erih Plus, Cochrane Library
CrossRef/DOI

Psychiatria Polska
is an open access journal


We recommend:
Pharmacological Reports



+48  518-330-994
kontakt z Biurem KRW PTP